นักอุดมคติใจเปิดกว้าง

สังคมที่ไปหาหมอได้โดยไม่ต้องกลัวค่ารักษา ที่งานเท่ากันได้ค่าตอบแทนเท่ากัน และที่การเกิดมาในบ้านแบบไหนไม่ได้เป็นตัวกำหนดว่าเราจะไปได้ไกลแค่ไหน สังคมที่ทั้งภัยพิบัติในอีกซีกโลกและความไม่เป็นธรรมข้างตัวเรา ไม่ถูกปัดทิ้งด้วยประโยคว่า “มันก็เป็นแบบนี้แหละ”

เบื้องหลังความหวังเหล่านี้คือการไม่ยอมเหมาว่าความอยุติธรรมเป็น “เรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้” จุดยืนนี้จึงไม่ปล่อยทุกอย่างไว้กับตลาดเพียงลำพัง แต่หนุนระบบที่เข้มแข็งซึ่งพยุงทุกคนขึ้นมาอย่างเท่าเทียม ทว่าข้างในก็มีสองสิ่งที่ดึงรั้งกันอยู่: ความเท่าเทียมต้องอาศัยระบบที่เข้มแข็ง แต่อำนาจที่กระจุกอยู่ที่เดียวคือสิ่งที่จุดยืนนี้ระแวงที่สุด จึงต้องถามทุกครั้งที่ปฏิรูปว่า “แล้วใครจะคอยจับตาอำนาจนั้น”