นักอุดมคติใจเปิดกว้าง

สังคมที่ไปหาหมอได้โดยไม่ต้องกลัวใบเรียกเก็บเงิน ที่งานเท่ากันได้ค่าตอบแทนเท่ากัน และที่บ้านซึ่งเราเกิดมาไม่ได้เป็นตัวกำหนดว่าเราจะไปได้ไกลแค่ไหน สังคมที่ทั้งภัยพิบัติในอีกซีกโลกและความไม่เป็นธรรมข้างตัวเรา ไม่ถูกปัดตกด้วยประโยคว่า “มันก็เป็นแบบนี้แหละ”

ใต้ความใฝ่ฝันเหล่านี้คือการไม่ยอมจัดความอยุติธรรมไว้ในลิ้นชักของ “สิ่งที่เลี่ยงไม่ได้” จุดยืนนี้จึงไม่ปล่อยทุกอย่างไว้กับตลาดเพียงลำพัง แต่หนุนสถาบันที่เข้มแข็งซึ่งพยุงทุกคนขึ้นมาอย่างเท่าเทียม ทว่ามีแรงตึงอยู่ข้างใน: ความเท่าเทียมต้องอาศัยสถาบันที่เข้มแข็ง แต่อำนาจที่กระจุกอยู่ที่เดียวคือสิ่งที่จุดยืนนี้ระแวงที่สุด มันจึงต้องถามควบคู่ไปกับการปฏิรูปทุกครั้งว่า “แล้วใครคอยจับตาอำนาจนั้น”